Czytam sobie właśnie artykuł ks. Tomasza Węcławskiego Trzy procesy oraz wynikłą z tego dyskusję (linki tutaj) na łamach Tygodnika Powszechnego.
Czas najwyższy zacząć rozmawiać otwarcie i gruntownie o sprawach fundamentalnych, a także o tym, co taką rozmowę dotąd uniemożliwia albo utrudnia. Moim zdaniem większość słabości i nieszczęść życia religijnego i kościelnego w Polsce (a szerzej: polskiego życia społecznego) bierze się właśnie stąd, że nie mówimy i nie myślimy o rzeczach podstawowych.
Do teraz pamiętam słowa, które wypowiedział ks. Węcławski w wywiadzie kilka lat temu. Na pytanie, czym powinien obecnie zajmować się Kościół w Polsce padła odpowiedź: Zmartwychwstaniem Chrystusa i wszystkimi wynikającymi z tego wydarzenia konsekwencjami (cytuję z pamięci). Każdy, kto zna ks. Węcławskiego, chodził na jego wykłady lub przeczytał jego książki bądź też chociaż trochę „liznął” teologii wie, że za tymi słowami istnieje olbrzymia przestrzeń teologiczna, którą bardzo łatwo stracić z oczu. Jak zresztą wyjaśnić tę rzeczywistość ludziom bez przygotowania teologicznego czy filozoficznego, skoro sam przegryzam się od dwóch lat przez jedną niewielką książkę dotyczącą wyznania wiary? Dwa następne tomy czekają na półce… Niemniej polecam, może wspólne czytanie będzie łatwiejsze. :)
Dotarło do mnie, że mało rozmawiam ze znajomymi o sprawach dotyczących religii, zupełnie jakby to był temat tabu. Jeśli już, to raczej w relacji do jakiegoś aktualnego wydarzenia lub lokalnej sensacji. Nie potrafimy rozmawiać o prawdziwej relacji Boga i człowieka, pytać o Jezusa, szukać odpowiedzi, dyskutować. To się przekłada na brak umiejętności rozmawiania o Kościele i wierze w samym Kościele. Dobrze wiem, dlaczego – to po prostu nie jest takie łatwe, jak mogłoby się wydawać.
Brak odpowiedzi
Dodaj nową odpowiedź