Zainteresowały mnie znalezione w jednym z konspektów na stronie lutownica.dominikanie.pl zasady dotyczące mówienia słowa Amen. Oczywiście ze względu na to, że słowo to pochodzi z tradycji żydowskiej wspomniane zasady są mocno związane z judaizmem.
Nie mówi się amen na końcu błogosławieństwa, które się powiedziało samemu. Wyjątkiem jest tutaj trzecie błogosławieństwo z "Błogosławieństwa po jedzeniu" (Birkat Hamazon), gdzie amen występowało jako zakończenie oryginalnego błogosławieństwa, po czym stało się nieodłączną częścią jego zakończenia. W innych modlitwach, takich jak Kadisz, Mi Szebeirach, El Male Rahamim i Błogosławieństwo Miesiąca, amen jest często mówione także przez recytującego, nie jako odpowiedź, ale jako rodzaj instrukcji dla słuchających, WE IMRU AMEN ("i powiedzmy amen").
Gdy ktoś jest właśnie w środku odmawiania modlitw, które nie powinny być przerywane, nie powinien też zatrzymywać się nawet po to, by odpowiedzieć amen.
Można odpowiedzieć amen również wtedy, gdy słyszy się błogosławieństwo wypowiedziane przez człowieka, który nie jest Żydem (OH 215:2, Rema).
Zakazane jest odpowiedzieć amen na błogosławieństwo, które zostało powiedziane bez potrzeby i w związku z tym używa imienia Pana nadaremno (OH 215:4).
Dla celów edukacyjnych powinno się odpowiadać amen na błogosławieństwo mówione przez dziecko, aby w ten sposób dawać mu przykład (OH 215:3, 124:7).
Nie powinno się odpowiadać amen głośniej niż jest powiedziane samo błogosławieństwo (OH 124:12; Brachot 45a).
Amen powinno być wymówione bez pośpiechu i godnie. Pierwsza samogłoska nie może być powiedziana za szybko, aby nie straciła swojego dźwięku. To samo dotyczy ostatniej litery n, której brzmienie również nie powinno umknąć (OH 124:8; Brachot 47a).
Amen może być powiedziane tylko wtedy, gdy błogosławieństwo zostało powiedziane do końca. Ostatnie jego sylaby nie mogą być obcięte przez odpowiedź (OH 124:8; Brachot 47a).
Nie powinno się odpowiadać amen, jeśli się nie słyszy błogosławieństwa i nie wie, czego ono dotyczy. Takie amen jest nazywane "sierocym amen", bo nie posiada ono swojego "rodzica". Ale jeśli ktoś słyszy kongregację mówiącą amen i wie, na jakie błogosławieństwo odpowiada, powinien włączyć się w odpowiedź (OH 124:8, 11).
Współczesne autorytety zdecydowały, że nie odpowiada się amen na błogosławieństwa słyszane z telewizji, radia lub płynące z nagrania.
5 odpowiedzi
koza pisze:
bardzo ciekawe.
a co jeszcze ciekawsze, logiczne.
Faus pisze:
Hmmm... mniej wiecej i taka tez liste mozna uzyskac z wikipedii
Jacek pisze:
Widocznie któryś z redaktorów Wikipedii nie zastosował się do obowiązujących w niej zasad i skopiował tekst bez podania źródła.
@koza
Ja bym powiedział, że ten tekst przede wszystkim dlatego jest interesujący, bo jest logiczny.
Wampirya pisze:
Cytat - „Amen” wywodzi się z hebrajskiego korzenia aman, który znaczy: być stałym, być pewnym, być ufnym. Z tego korzenia wyrasta również forma słowna zwana „przyczynową” (he'emin), tłumaczona w Biblii w następujący sposób: ufać, powierzać się, wierzyć. Tłumaczenie słowa „Amen” przez „niech się tak stanie” jest trochę mdłe i może nawet nieco banalne. (http://www.opoka.org.pl/biblioteka/W/WK/wyznanie_jednosc_12.html) - osobiście właśnie to ostatnie najbardziej mi odpowiada i wcale nie wydaje mi się banalne, raczej odwrotnie. Ja rozumiem to jak oddanie władzy Bogu - niech tak się stanie.
Jacek pisze:
Właściwie masz rację, ja też bardziej czuję się związany z tym drugim znaczeniem i ono mi odpowiada. Zresztą z zacytowanych przeze mnie zasad wynika, że znaczenie „niech się tak stanie” ma porządne podstawy w tradycji.
Dodaj nową odpowiedź