Ksiądz znakiem sprzeciwu

Wiele sądów i opinii można usłyszeć o księżach, ponieważ jest to jeden z najbardziej wdzięcznych tematów na różnych rodzinnych spotkaniach. Na Portalu Świętego Izydora znalazłem krótki felieton o księżach będących znakiem sprzeciwu:

Jeśli rozmawia z bogatymi: "jest kapitalistą".
Jeśli z biednymi: „jest komunistą".
Jeśli ma pogodną twarz: „jest zbyt radosny".
Gdy jest zamyślony: „wiecznie niezadowolony".
Jeśli jest ładny: „dlaczego się nie ożenił???".
Jeśli jest brzydki: „żadna go nie chciała".

Jeśli idzie do kawiarni: „jest pijakiem".
Jeśli siedzi w domu: „dziwak".
Jeśli chodzi pod koloratką: „człowiek zbyt światowy".
Jeśli w sutannie: „jest zwykłym konserwatystą".
Jeśli jest gruby: „nie odmawia sobie niczego".
Jeśli jest szczupły: „to musi być skąpy".

Jeśli głosi kazanie więcej niż 10 min.: „nie skończy nigdy".
Jeśli mówi krótko: „nie umie nic powiedzieć".
Jeśli ma długie włosy: „lubi zwracać na siebie uwagę".
Jeśli ma krótkie włosy: „jest staroświecki".
Jeśli chrzci i żeni wszystkich: „rozrzuca sakramentami".
Jeśli jest bardziej wymagający: „odtrąca od siebie ludzi".
Jeśli rozmawia i odwiedza swoich parafian: „nigdy go nie ma w domu".
Jeśli siedzi w kościele: „nie interesuje się nikim".
Jeśli nie organizuje festynów: „nic nigdy nie robi".
Jeśli prowadzi prace w parafii: „naraża parafian na wydatki".

Jeśli mówi o kontemplacji Boga: „jest zbyt abstrakcyjny".
Jeśli mówi o problemach: „to materialista".
Jeśli organizuje spotkania Rady Duszpasterskiej: „pozwala się ciągać za nos".
Jeśli tego nie robi: „dyktator".
Jeśli cytuje Sobór: „to ksiądz zbyt nowoczesny".
Jeśli naucza Katechizmu: „to ksiądz przedsoborowy".
Jest młody: „nie ma doświadczenia".
Stary: „zrobiłby dobrze idąc na emeryturę".
Ale kiedy umrze... kto go zastąpi...?

Ludziom nie można dogodzić. Może to i dobrze?