W poniedziałek czeka mnie długie posiedzenie rady pedagogicznej, przewidziane na trzy i pół godziny. Jak znam życie, to i tak się przedłuży. Tematyka posiedzenia w ogóle nie motywuje mnie do przyjścia, ale przyjdę, bo muszę.
W listopadzie będzie kolejne posiedzenie rady, tym razem szkoleniowe. Będziemy się szkolić jak motywować uczniów. Jednak wydaje się, że powinniśmy zacząć od kwestii, jak motywować samych siebie do pracy. Na szkolenie przyjdą ludzi totalnie niezmotywowani do pracy i narzekający, że jeszcze ktoś im zabiera cenny czas na jakieś pogadanki. Wcale im się nie dziwię. Jedyną motywacją do przyjścia na szkolenie jest przymus.
Moja motywacja do pracy też cienko przędzie. Już w połowie października zauważyłem u siebie oznaki przemęczenia. Szybko tracę cierpliwość, nie przygotowuję nowych pomysłów i rozwiązań. Mam za dużo zajęć i stale ktoś mi dokłada następne.
Najbardziej traci na tym moja rodzina. Cierpliwość tracę już w pracy, więc w domu marzę jedynie o odpoczynku, a nie zabawie z dziećmi. Do tego remont w mieszkaniu dwa piętra niżej denerwuje Wojtka, który nie może spać w dzień i przez to jest marudny. Ojciec marudny, syn marudny, to przecież jak życie na jakimś wulkanie! Tylko czekać, aż coś wybuchnie.
2 odpowiedzi
Ania pisze:
Pomyśl sobie, że są tacy, którzy musieli poświęcić dobre kilka godzin wolnego czasu na przygotowanie analizy, której większość nie ma motywacji słuchać.
Pal licho motywację, i czy mi się chce, czy nie chce, ja osobiście jestem zmęczona nawałem obowiązków. W domu zaś najbardziej denerwuje mnie to, że nie nadążam ze sprzątaniem, w każdym kącie bałagan.
Jacek pisze:
To nawet nie jest kwestia tego, że nikt nie ma motywacji do słuchania. Po prostu organizm człowieka ma pewne ograniczenia. Wymagania, aby ktoś, kto pracuje 8 godzin, po pracy miał jeszcze przez kolejne 4 godziny przyswajać ogromną ilość informacji statystycznych zupełnie się z tymi ograniczeniami nie liczą. Nic dziwnego, że niewielu cokolwiek zapamiętało. Strata czasu.
Dodaj nową odpowiedź